Siedlce z drona | Siedlce z lotu ptaka | Cinematic | LECE W MIASTO™ [4k]

  • Home
  • /
  • Blog
  • /
  • Siedlce z drona | Siedlce z lotu ptaka | Cinematic | LECE W MIASTO™ [4k]

Siedlce z drona | Siedlce z lotu ptaka | Cinematic | LECE W MIASTO™ [4k]

▸Historia Siedlec sięga ponad 455 lat. Pierwsza wzmianka o mieście pochodzi z 1448 r. Teren, na którym leżą obecnie Siedlce, stanowił niegdyś najbardziej na północ wysuniętą część małopolskiej ziemi łukowskiej i wraz z nią wchodził w skład województwa sandomierskiego, a od 1474 r. do lubelskiego. Ten stan przynależności terytorialnej zachował się do III rozbioru Polski. Tak więc ta najbardziej na północ wysunięta część ziemi łukowskiej graniczyła od zachodu wzdłuż rzeczki Muchawki z ziemią czerską i liwską. Od północy i wschodu Liwiec stanowił granicę z Podlasiem. Ten mało dostępny zakątek w widłach rzek Muchawki i Liwiec, położony był z dala od głównych szlaków komunikacyjnych. W średniowieczu tak szlak „Podlaski”, prowadzący od Gdańska przez Łomżę, Węgrów, Drohiczyn do Łukowa i dalej do Lublina, jak i „Warszawski” łączący Warszawę z Litwą i wiodący przez Stanisławów, Liw, Węgrów, Sokołów, Wysokie, Drohiczyn i Brześć, omijały pierwotnie Siedlce od północy. W połowie XV w. doszło do powstania drogi prowadzącej z Węgrowa przez Chodów, Siedlce i dalej biegnący do Łukowa w rezultacie czego został zmieniony szlak „Podlaski”. W końcu XVII w. coraz większego znaczenia nabierała droga z Warszawy do Brześcia przez Siedlce. W drugiej połowie XVIII w. była już traktem głównym, gdy tymczasem dawny trakt „Warszawski” miał znaczenie drugorzędne. Na ukształtowanie przestrzenne dzisiejszych Siedlec miały najważniejszy wpływ cztery czynniki: powstanie wsi Siedlce, lokacja miasta na prawie magdeburskim w 1547 r. przez króla Zygmunta I Starego, założenie rezydencji magnackiej i włączenie okolicznych wsi lub ich części w granice administracyjne miasta (Piaski Zamiejskie, Piaski Starowiejskie, Roskosz, część majoratu Starawieś i część majoratu Golice). Układ przestrzenny wsi Siedlce ostatecznie ukształtował się w II połowie XV w. dając podstawę do rozwoju większych jednostek osadniczych. W I połowie XVI w. układ przestrzenny wsi składa się z dwóch niezależnych elementów: wsi starego pochodzenia oraz wsi nowej założonej w 1503 r. przez Daniela Siedleckiego zwaną „Nova Siedlcza”, związanych ze sobą wybudowanym między nimi w 1530 r. pierwszym kościołem. Miasto erygowano dokumentem lokacyjnym na prawie magdeburskim, wydanym przez Zygmunta I Starego 15 stycznia 1547 r. Fakt ten był najważniejszym czynnikiem rozwoju przestrzennego miasta. Spowodował bowiem przekształcenie rozproszonego i niezbyt silnie powiązanego zespołu osadniczego w jednorodny układ przestrzenny, rozpoczynając od jego centrum. Miasto Siedlce od nadania praw miejskich w 1547 r. do 1807 r. było własnością prywatną początkowo rodu Gniewoszów Siedleckich, w pierwszej połowie XVII stanowiło własność Olędzkich, a od drugiej połowy tegoż wieku do początku XIX w. przeszło w posiadanie rodu Czartoryskich i spokrewnionego z nim rodu Ogińskich. Po śmierci A. Ogińskiej w 1798 r. dobra siedleckie w drodze spadku przypadły rodzinie Czartoryskich, którzy w 1807 r. wymienili je z rządem austriackim na dobra państwowe na LubelszczyĽnie. Od tej pory miasto przestało być własnością prywatną. Na przełomie XIX i XX w. miasto rozszerzyło swe granice przede wszystkim w kierunku zachodnim. Było to związane z dynamicznym rozwojem urbanistycznym i gospodarczym grodu. Szybki rozwój przedmieść ułatwiał starania władz miejskich o przyłączenie ich do granic administracyjnych. W 1907 r. powiększono znacznie obszar miasta o przedmieścia: Stara Wieś prywatna, poduchowna, kolonia Aleksandrówek, majorat Stara Wieś i dwór Napoleona Jasińskiego. W przeddzień wybuchu I wojny światowej Siedlce liczyły ponad 30.000 mieszkańców. Rozwój miasta przerwał wybuch I wojny światowej. Siedlce w latach II Rzeczypospolitej były miastem powiatowym w województwie lubelskim oraz siedzibą władz powiatowych i miejskich. W latach międzywojennych Siedlce stały się ważnym węzłem komunikacyjnym, administracyjnym, handlowym, rzemieślniczym, kulturalnym, a zarazem największym rynkiem pracy na Podlasiu. Miasto było również ważnym ośrodkiem oświatowym z dobrze rozwiniętym publicznym szkolnictwem średnim ogólnokształcącym i zawodowym. Siedlce nie były miastem przemysłowym, ale za to miały rozwinięte mało warsztatowe rzemiosło (krawiectwo i szewstwo). Przemysł siedlecki ograniczał się do kilku drobnych fabryczek. Dużo prężniej rozwijał się handel. Miasto w omawianym okresie stało się ważnym punktem wymiany towarowej w regionie.

▸ Źródło: http://www.siedlce-zwiedzanie.pl/historia.htm

Przewiń do góry