Nowy Sącz z drona | Nowy Sącz z lotu ptaka | LECE W MIASTO™ [4k]

  • Home
  • /
  • Blog
  • /
  • Nowy Sącz z drona | Nowy Sącz z lotu ptaka | LECE W MIASTO™ [4k]

Nowy Sącz z drona | Nowy Sącz z lotu ptaka | LECE W MIASTO™ [4k]

▸ Początki Nowego Sącza sięgają XIII w, kiedy to na terenie obecnego miasta istniała wieś Kamienica. Ok. 1280 r. stała się ona własnością biskupa krakowskiego, Pawła z Przemankowa. W 1292 r. dzięki jego staraniom, na mocy przywileju wydanego przez króla Wacława II Czeskiego, wieś przekształcono w miasto – jedyne miasto na ziemiach polskich, powstałe za panowania tego władcy. Lokacji dokonano na prawie niemieckim, zaś nazwa została wzięta od sąsiedniego grodu o starszym rodowodzie – Starego Sącza. Nazwy w brzmieniu „Nowy Sandacz” używano już od ok. 1329, zaś dzisiejsza forma utrwaliła się pod koniec XVIII wieku. Od początku istniał ścisły związek pomiędzy obiema miejscowościami. Urząd wójta sprawowali synowie wójta starosądeckiego Tylmana. W XIV i XV w. miasto przeżywało rozkwit i stanowiło ważny ośrodek życia gospodarczego i kulturalnego na ziemiach polskich. Dzięki korzystnemu położeniu przy ważnym szlaku łączącym Polskę z Węgrami stało się ważnym ośrodkiem produkcji rzemieślniczej i wymiany handlowej. Dynamiczny rozwój miasta umożliwiały także liczne przywileje nadawane zwłaszcza przez Kazimierza Wielkiego, który wybudował tutaj zamek królewski i otoczył Sącz murami. Gród stał się siedzibą kasztelana i starosty oraz ważną twierdzą w systemie obronnym południowej granicy Polski. Kres świetności miasta nastąpił w XVII w., kiedy to wyraźnie zmalało jego znaczenie gospodarcze i polityczne. Przyczyniły się do tego klęski żywiołowe i epidemie, a ostateczny upadek nastąpił po „potopie” szwedzkim. Za czasów saskich próbowano przywrócić świetność Sącza, nadając miastu liczne przywileje ekonomiczne, jednak epidemie, pożar, przemarsze wojsk szwedzkich, saskich i rosyjskich w czasie wojny północnej oraz wojny o sukcesję polską uniemożliwiły spokoj gospodarczy. Kolejne zniszczenia pojawiły się w okresie konfederacji barskiej. Wówczas to spłonął sądecki zamek. W 1770 r., dwa lata przed pierwszym rozbiorem Polski, Austria wcieliła w swe granice południową część Sądecczyzny wraz z Nowym Sączem. W okresie autonomii galicyjskiej nastąpiło wyraźne ożywienie ekonomiczne. Zaczął rozwijać się handel oraz przemysł, powstawały reprezentacyjne budynki użyteczności publicznej, miasto rozrastało się. W 1876 r. przy nowo otwartej trasie kolei Tarnowsko-Leluchowskiej wybudowano duże warsztaty kolejowe. 17 kwietnia 1894 r. miał miejsce groźny pożar, który zniszczył znaczną część miasta, łącznie ze starym ratuszem i przechowywanymi w nim najcenniejszymi archiwaliami miejskimi, jednak nie zahamowało to dynamicznego rozwoju. Zniszczenia szybko odbudowano, polepszając dodatkowo infrastrukturę miejską. Nowy Sącz stanowił w tym czasie także ważny ośrodek kulturalny. Wybuch I wojny światowej przerwał dalszy rozwój miasta. W 1918 r. Nowy Sącz jako jedno z pierwszych miast na ziemiach polskich odzyskał niepodległość. Już 31 października 1918 r. członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej obsadzili strategiczne punkty miasta, a 2 listopada 1918 r. przedstawiciele tymczasowych władz złożyli w sali ratuszowej przysięgę na wierność Rzeczypospolitej. W dwudziestoleciu międzywojennym Nowy Sącz zachował status stolicy powiatu. Przez cały ten okres sukcesywnie rosła liczba mieszkańców i postępowała rozbudowa. W 1939 r. mieszkało w nim prawie 34 tys. osób. Powstało w tym czasie wiele zakładów przemysłowych oraz placówek kulturalno-oświatowych. W 1936 r. otworzono w odnowionym zamku królewskim Muzeum Ziemi Sądeckiej. Niestety dalszy rozwój Nowego Sącza przerwał wybuch II wojny światowej. Niemcy wkroczyli do miasta 6 września 1939 roku. W czasie okupacji ziemia sądecka była częścią Generalnego Gubernatorstwa z siedzibą w Krakowie, a sam Nowy Sącz stał się siedzibą powiatu. Od samego początku dział aparat terroru na czele którego postawiono Heinricha Hamanna. Szacuje się, że w Nowym Sączu i okolicach wymordowano blisko 1 tys. osób, a do obozów śmierci wywieziono 2,5 tys. mieszkańców miasta. Nie przeszkodziło to jednak w zorganizowaniu sprawnie działającego ruchu oporu. Ze względu na położenie w pobliżu granicy, miasto stało się ważnym punktem kuriersko-przerzutowym. Po wojnie przystąpiono do odbudowy zniszczeń. Dopiero pod koniec lat pięćdziesiątych XX w. dzięki tzw. eksperymentowi sądeckiemu, przystąpiono do aktywizacji gospodarczej miasta i regionu. Na szerszą skalę zaczęła rozwijać się turystyka.

Źródło https://sztetl.org.pl/pl/miejscowosci/n/538-nowy-sacz/96-historia-miejscowosci/68953-historia-miejscowosci

Przewiń do góry