Lubin z drona | Lubin z lotu ptaka | Cinematic | LECE W MIASTO™ [4k]

  • Home
  • /
  • Blog
  • /
  • Lubin z drona | Lubin z lotu ptaka | Cinematic | LECE W MIASTO™ [4k]

Lubin z drona | Lubin z lotu ptaka | Cinematic | LECE W MIASTO™ [4k]

▸Lubin należy do jednych z najstarszych polskich osad, choć jego początki nie są jeszcze dobrze znane. Już w XII stuleciu Lubin był grodem kasztelańskim. Prawa miejskie uzyskał jeszcze przed 1319 r. Początkowo należał do księstwa głogowskiego, a później do legnickiego. Potem przez stulecia był siedzibą władz powiatowych. Po 1810 roku powiat ten wchodził w skład nowo powstałej wtedy rejencji legnickiej, istniejącej aż do 1945 roku. Rok 1170 uznaje się za najwcześniejszą datę dotyczącą Lubina – jest to rok powstania warowni założonej przez księcia Bolesława Wysokiego, siedzibę przyszłej kasztelani – podstawowej jednostki ówczesnego podziału terytorialnego dzielnicy śląskiej. Ówczesny Lubin stawał się lokalnym ośrodkiem życia gospodarczego i zdecydowanie formował się na przyszłą osadę typu miejskiego. Miasto powstawało stopniowo: z zespołu osadniczego, na który składały się: gród obronny, osada targowa i podgrodzie. Pierwszym znanym kasztelanem lubińskim był niejaki Ulrich, wymieniony w dokumencie z 1224 roku. W świetle zachowanych źródeł nie można dokładnie określić czasu lokacji. Pewne jest, że w 1295r. Lubin określony już był jako miasto: dokument wydany przez księcia Konrada II żagańskiego dotyczący wymiaru sprawiedliwości, wymienia wójta dziedzicznego „advocatus hereditarius”, mieszczan „cives” a Lubin nazywa „civitas”. Istotnym elementem dziejów Lubina było rozwijanie procesu wykształcania się organu miejskiej administracji samorządowej, czyli rady miejskiej z burmistrzem na czele. W okresie piastowskim miasto otrzymało wiele przywilejów, w tym nawet prawo bicia własnej monety, posiadało na własność komorę celną, młyn, staw rybny, dobrze prosperowały cechy rzemieślnicze sukienników, piekarzy, rzeźników Szkoła mieściła się w wieży kościoła parafialnego. Okoliczności zewnętrzne, które miały wpływ na Lubin, od połowy XVI w. destabilizowały w mniejszym lub większym stopniu jego kondycję gospodarczą. Jednak pod koniec stulecia miasto należało do znaczących w skali regionu, a informacja o nim wybiegała daleko poza granice Śląska. W 1613 roku 18-letni książę Jerzy Rudolf został władcą księstwa i „panem na Lubinie”. Okazał się jednym z najlepszych gospodarzy wywodzących się z domu piastowskiego. Zdecydowane działania księcia okazały się korzystne dla Lubina, ale nie zaowocowały tak, jak można było oczekiwać. Zabrakło bowiem czasu. Zbliżała się nieuchronnie wojna 30-letnia. Druga połowa XVII stulecia rozpoczęła się dla miasta nie tylko od dokonywania bilansu zniszczeń, ale i podejmowania decyzji, które miały przywrócić jego normalne funkcjonowanie. Po śmierci ostatniego Piasta Jerzego Wilhelma w 1675 roku Lubin znalazł się pod władzą Habsburgów. Dynastia ta przywiązywała dużą wagę do rozwoju handlu i przemysłu, a szczególną opieką otoczyła śląskie sukiennictwo. Szczególnie dramatyczny dla Lubina okazał się rok 1757 kiedy to został podpalony przez oddział Chorwatów i niemal całkowicie zniszczony. Ofiarą płomieni padł wówczas ratusz wraz z dokumentacją obrazująca dzieje i współczesność miasta. Początek XIX wieku to okres wojen napoleońskich, w wyniku których mieszkańcy Lubina mocno ucierpieli, przede wszystkim na skutek licznych kontrybucji i sekwestrów na rzecz armii francuskiej. Na przełomie 1812/13 r. w Lubinie kwaterował sztab armii francuskiej, a przejazdem bywał tu Napoleon. Podczas odwrotu wojsk napoleońskich przebywał w mieście car Aleksander i książę Kutuzow. W drugiej połowie XIX wieku po Wiośnie Ludów w obawie przed wystąpieniami biedoty rozpoczęto większe inwestycje, które zapoczątkowały ponowny rozkwit miasta. Lubin uzyskał połączenie kolejowe z Chocianowem, Głogowem i Legnicą.Wybudowano gazownię, wodociągi, cukrownię i mleczarnię. Powstała pracująca do dziś fabryka instrumentów lutniczych. W latach II wojny światowej (1939-1945) powstaje w okolicach Lubina duża baza hitlerowskiego lotnictwa. Przemysł lubiński pracuje na rzecz zaopatrzenia armii. W powiecie powstają liczne podobozy jenieckie i skupiska ludności kierowanej do przymusowej pracy w rolnictwie i przemyśle. Przeważają w ich liczbie Polacy. Szerzą się represje, prześladowania i egzekucje. Walki o Lubin siły Armii Czerwonej rozpoczęły 7.01.1945 roku i trwały one do 8 lutego. W maju tego roku polskie władze cywilne przejęły majątek miasta. Wkrótce po zakończeniu działań wojennych przystąpiono do odbudowy miasta.

▸ Źródło: http://magazyn.elubin.pl/historia-lubina/

Przewiń do góry