Kielce z drona | Kielce z lotu ptaka | LECE W MIASTO™ [4k]

  • Home
  • /
  • Blog
  • /
  • Kielce z drona | Kielce z lotu ptaka | LECE W MIASTO™ [4k]

Kielce z drona | Kielce z lotu ptaka | LECE W MIASTO™ [4k]

▸ Pierwsze wzmianki źródłowe dotyczące Kielc pochodzą z ok. 1084 r., choć przypuszcza się, że znacznie wcześniej istniała tu osada targowa, położona u stóp grodu obronnego, siedziby kasztelana. Mimo niszczycielskich najazdów tatarskich osada rozwijała się pomyślnie, czego zwieńczeniem stało się nadanie Kielcom prawa magdeburskiego w 1364 roku. W XV i XVI w. Kielce przeżywały okres ekonomicznego i demograficznego rozkwitu, wynikającego z intensywnego rozwoju na tych terenach górnictwa rudy żelaza i metali kolorowych. W 1655 r., w czasie „potopu” szwedzkiego, Kielce zostały niemal całkowicie spalone i obłożone wysoką kontrybucją. Miasto zaczęło podnosić się z upadku dopiero na początku XVIII wieku. W lipcu 1789 r. Sejm Czteroletni zdecydował, że wielkie dobra biskupów krakowskich mają zostać przejęte na własność państwa. Już wkrótce jednak Kielce znalazły się w wyniku III rozbioru Rzeczypospolitej w zaborze austriackim. Po kongresie wiedeńskim, w 1815 r. Kielce znalazły się w Królestwie Polskim (zabór rosyjski). Za nową granicą pozostał Kraków, co spowodowało ustanowienie stolicy województwa krakowskiego w Kielcach. W 1816 r. Kielce stały się siedzibą Dyrekcji Głównej Górniczej, sprawującej dozór nad rozwojem przemysłu w regionie. Po powstaniu listopadowym w miejsce województwa krakowskiego utworzono gubernię, w której władzę sprawował wojskowy naczelnik. W 1844 r., na skutek reformy administracyjnej, gubernia kielecka została zlikwidowana, a Kielce stały się jednym z miast powiatowych w guberni radomskiej. Za wsparcie zrywu narodowego w latach 1863–1864, miasto ukarano szeregiem kontrybucji, wielu mieszkańców zostało pozbawionych majątku i trafiło na Syberię lub do więzień. Na mocy ukazu carskiego, wydanego w 1862 r., prawo do osiedlania się w mieście uzyskali Żydzi. Od tego momentu rozpoczął się okres szybkiego rozwoju społeczności żydowskiej w Kielcach. Począwszy od lat 80. XIX w., pomimo rosyjskiego terroru i prześladowań, następowało stopniowe odradzenie miasta na polu gospodarczym i demograficznym, czemu sprzyjało doprowadzenie w 1885 r. do Kielc linii kolejowej z Radomia i Dąbrowy Górniczej. Coraz liczniej zaczęły powstawać fabryki. W 1904 r. uruchomiono pierwsze telefony, a tuż przed I wojną światową wybudowano elektrownię. Na początku I wojny światowej, w sierpniu 1914 r., do Kielc wkroczyła Kompania Kadrowa Strzelców Józefa Piłsudskiego. We wrześniu odbyło się zaprzysiężenie przez Piłsudskiego I Pułku Legionów Polskich. Wkrótce jednak miasto zostało ponownie zajęte przez Rosjan, którzy stacjonowali tu do maja 1915 roku. Po odzyskaniu niepodległości w listopadzie 1918 r., Kielce zyskały status stolicy województwa. W 1926 r. powstała nowa elektrownia, w 1927 r. oddano do użytku sieć kanalizacyjną, a dwa lata później — sieć wodociągową. Po rozpoczęciu II wojny światowej we wrześniu 1939 r., w wyniku niemieckich bombardowań zniszczone zostały koszary na Bukówce, elektrownia, dworzec kolejowy oraz sieć wodociągowa. Bronione jedynie przez doraźnie zorganizowane grupy polskich żołnierzy, Kielce zostały zajęte przez oddziały niemieckie już 6 września 1939 roku. Po utworzeniu Generalnego Gubernatorstwa, zostały zdegradowane do stolicy powiatu w dystrykcie radomskim. W czasie okupacji, istniejące w Kielcach zakłady przemysłowe pracowały na potrzeby armii niemieckiej. W kwietniu 1941 r. Niemcy utworzyli w Kielcach getto, w którym skupiono ok. 27 tys. Żydów z miasta i okolicznych miejscowości. Około 20 tys. osób — głównie kobiet, starców i dzieci, wywieziono w sierpniu 1942 r. do obozu zagłady w Treblince. Od 1941 r., u podnóża góry Telegraf działał obóz dla żołnierzy i oficerów Armii Czerwonej, w którym na skutek głodu i epidemii zmarło ponad 11 tys. jeńców. W latach 1942–1943 niemieccy okupanci dokonali licznych egzekucji na ludności polskiej i żydowskiej, m.in. na Stadionie i na kirkucie. Poniosło w nich śmierć kilkanaście tysięcy osób. Po niezwykle ciężkich walkach, 15.01.1945 r. miasto zostało zdobyte przez wojska sowieckie. Po wojnie Kielce pozostały stolicą województwa (od 1999 r. świętokrzyskiego) oraz ośrodkiem powiatu kieleckiego (z przerwą w latach 1975–1998). Szybkiemu wzrostowi demograficznemu towarzyszył rozwój przemysłu i usług. Miasto stało się także ważnym ośrodkiem naukowym (Uniwersytet Jana Kochanowskiego) i kulturalnym. Liczy ponad 200 tys. mieszkańców.

▸ Źródło: https://sztetl.org.pl/pl/miejscowosci/k/399-kielce/96-historia-miejscowosci/66975-historia-miejscowosci

Przewiń do góry